Leon Garfield en Edward Blishen waren de auteurs van twee boeken – ‘over’ wat dan heet Griekse mythologie. Laten we zeggen: voor de jeugd. Maar voor dit tweetal is niemand te oud. Ze zijn nadrukkelijk geen navertellers. Het zijn eersteklas schrijvers.
Hun eerste boek, The God Beneath the Sea (1970), werd door Nicolaas Matsier vertaald als De god beneden de zee (1995) , het vervolg, The Golden Shadow (1973), als Slangen in de kinderkamer (1997). Samen geven deze twee bij Querido verschenen boeken – het eerste over de Griekse goden, het tweede over de Griekse helden – een heel mooi beeld van de belangrijkste mythen.
Door de verhalende vorm ontstaat een meeslepend mozaïek met de samenhang van een roman of een hechte verhalenbundel. Samengevoegd verschenen ze in 2002 en 2007 opnieuw bij Rainbow, met als gezamenlijke titel De god die in zee werd gegooid.
Leon Garfield en Edward Blishen, De god die in zee werd gegooid: Het verhaal van de Griekse goden en helden, vertaling Nicolaas Matsier, Rainbow, 2002; idem, 2007
Jan Geurt Gaarlandt, de Volkskrant, 2002
Wat een titel, wat een taal, wat een vertaling!
De ongebreidelde machten die het leven in de oudheid teisterden moesten in toom worden gehouden in even wilde en indringende verhalen. De mens was een speelbal van een onbesuisde horde goden. Dood, verderf, natuurrampen, oorlog, ziekte, er moesten goden achter zitten, en een vreemde bedoeling.
Goden waren zelden op de hand van de mens, met een speelbal speel je, je hebt er geen mededogen mee. Op één na: Prometheus, de Titaan, die de mensen schiep uit klei en water. Prometheus, die een goddelijke substantie omkneedde tot een ademende mens, stiekem waagstukje in een uithoek van het heelal. Zeus, de oppergod, strafte hem voor die menselijke daad: adelaars zouden overdag zijn lever uitpikken, die ’s nachts weer aangroeide.
Leon Garfield is een meesterverteller, die het onuitputtelijke leven van de goden verheft tot een uitzinnig en diepzinnig avontuur. En Nicolaas Matsier is zijn vertaler, met een rijkdom aan Nederlandse woorden die verdwenen leken.